Cmentarz Rakowicki
Krakowskie Cmentarze
Pierwszy komunalny cmentarz Krakowa w dzielnicy Stare Miasto, czynny od 1803 roku. Powstał, gdy zakazano chowania zmarłych przy kościołach w obrębie miasta. Zajmuje około 35 hektarów, a w jego centrum stoi kaplica Zmartwychwstania Pańskiego z lat 1861-1862. Spoczywają tu zwykli krakowianie, twórcy kultury, naukowcy i działacze niepodległościowi, między innymi Jan Matejko. Są też kwatery powstańców i legionistów, a wiele nagrobków to dzieła znanych rzeźbiarzy. Cmentarz od 1976 roku jest wpisany do rejestru zabytków. Spaceruj alejami powoli i w ciszy, bo to nadal miejsce żałoby.
Historia
Cmentarz Rakowicki, dawniej Cmentarz Miejski, założono w 1803 roku jako pierwszy komunalny cmentarz Krakowa. Powstał po zakazie chowania zmarłych przy kościołach w obrębie miasta, wydanym w edykcie józefińskim z 1784 roku. Teren wykupiły od karmelitów bosych z Czernej władze austriackie. Nazwę wziął od drogi do dawnej wsi Rakowice, dziś ulicy Rakowickiej. Czynny jest od połowy stycznia 1803 roku, a pierwszym pochowanym była 18-letnia Apolonia Bursikowa. Cmentarz kilkakrotnie powiększano, a w 1839 roku architekt Karol Kremer zaprojektował jego założenie parkowe. Po poszerzeniu jesienią 1886 roku pośrodku nowej alei pochowano Jana Matejkę. W centralnym punkcie stoi kaplica Zmartwychwstania Pańskiego z lat 1861-1862, ufundowana przez Annę i Ludwika Helclów. Cmentarz zajmuje około 35 ha, a spoczywają na nim zarówno zwykli krakowianie, jak i twórcy kultury, naukowcy, działacze niepodległościowi oraz uczestnicy powstań i wojen. Wydzielono tu kwatery powstańców listopadowego, styczniowego i krakowskiego, legionistów, żołnierzy I wojny światowej z trzech armii zaborczych, uczestników szarży pod Rokitną i robotników zabitych podczas strajków w 1923 i 1936 roku. Wiele nagrobków wyszło spod ręki znanych rzeźbiarzy, między innymi Teofila Żebrawskiego, Jakuba Szczepkowskiego i Wacława Szymanowskiego. W 1976 roku cmentarz wpisano do rejestru zabytków.
Ciekawostka
Mur wokół gruntu dokupionego od karmelitów w 1836 roku wzniesiono z materiału uzyskanego z rozbiórki kościoła Wszystkich Świętych.