Tablica Zuzanny Ginczanki
Krakowscy Artyści: Pisarze i Poeci
Tablica pamiątkowa na domu przy ul. Mikołajskiej, wmurowana w marcu 2017 roku, w stulecie urodzin poetki, w miejscu, gdzie Zuzanna Ginczanka (właśc. Sara Polina Gincburg, ur. 1917 w Kijowie), polska poetka pochodzenia żydowskiego, ukrywała się przed uwięzieniem i śmiercią. Po kwietniu 1944 roku zginęła w Krakowie. Zachowaj powagę i szacunek dla mieszkańców budynku.
Historia
Zuzanna Ginczanka, naprawdę Sara Polina Gincburg, przyszła na świat w 1917 roku w Kijowie, w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. Rodzice wyjechali po rewolucji do Równego na Wołyniu, a dziewczynką zajęła się babka. Wiersze pisała od dziesiątego roku życia. Za namową Juliana Tuwima wzięła udział w konkursie "Wiadomości Literackich" w 1934 roku i zdobyła wyróżnienie; od wiosny 1935 roku współpracowała z tym pismem. Studiowała w Warszawie, pisywała wiersze satyryczne do "Szpilek", a w 1936 roku wydała swój jedyny tomik, "O centaurach".
Po wybuchu wojny znalazła się we Lwowie, gdzie wyszła za mąż za Michała Weinziehera i do 1943 roku ukrywała się przed Niemcami. Potem uciekła, kilka miesięcy przebywała w Felsztynie, a w końcu trafiła do Krakowa, gdzie mąż znalazł dla niej kryjówkę. Okoliczności, w jakich ją wykryto, opisywane są w różnych wersjach. Aresztowało ją gestapo; więziono ją na Montelupich, potem przy ulicy Czarnieckiego, a najpewniej rozstrzelano w obozie w Płaszowie w 1944 roku.
W marcu 2017 roku, w setną rocznicę jej urodzin, na ścianie domu przy ulicy Mikołajskiej, gdzie poetka się ukrywała, wmurowano tablicę pamiątkową.
Ciekawostka
W 1942 roku Ginczanka napisała wiersz "Non omnis moriar", w którym zapisała nazwisko dozorczyni kamienicy, w której się ukrywała. Po wojnie rękopis tego utworu posłużył jako dowód w sprawie przeciwko kobiecie, skazanej za donosicielstwo.