Kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy (ul. Jana Zamoyskiego)
Krakowskie Kościoły
Kościół parafialny rzymskokatolicki w dzielnicy Podgórze. Datowanie według OpenStreetMap: 1983 rok. Sanktuarium: Sanktuarium Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Parafia to wspólnota wiernych związana z danym kościołem. Zabytek wpisany do rejestru zabytków.
Historia
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy przy ulicy Zamoyskiego 56 w Podgórzu należy do redemptorystów i jest zarazem świątynią parafialną oraz klasztorną. Budowę zaczęto od klasztoru w 1902 roku, a trzy lata później rozpoczęto wznoszenie samego kościoła. Poświęcił go 8 września 1906 roku biskup Anatol Nowak. Plany sporządził Jan Sas-Zubrzycki, który połączył styl neoromański z elementami neogotyku.
Budowla jest ceglana, z kamiennymi detalami, i ma kształt krzyża łacińskiego: to trójnawowa bazylika z transeptem. Wejście tworzy kamienny portyk z półkolistymi arkadami, obok którego stoją dwie niskie wieżyczki. Przy prezbiterium wznosi się czworoboczna wieża zegarowa pod namiotowym hełmem. Na szczytach ramion transeptu ustawiono kamienne figury Chrystusa i Matki Bożej Bolesnej.
W 1908 roku w prezbiterium zamontowano ołtarz główny. Zaprojektował go Sas-Zubrzycki, a wykonał Stanisław Wójcik, profesor szkoły rzeźbiarskiej w Zakopanem. We wnęce ołtarza umieszczono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, będący kopią wizerunku z rzymskiego kościoła redemptorystów pod wezwaniem św. Alfonsa. Podgórską wersję namalowano w Rzymie w 1903 roku, a do Polski sprowadził ją Bernard Łubieński. Obraz o wymiarach 53 na 41 cm powstał na złoconej desce mahoniowej.
Wygląd wnętrza zmieniał się z czasem. W latach 1922-1923 Julian Krupski, profesor ze Lwowa, pokrył ściany i sklepienia malowidłami nawiązującymi do Litanii Loretańskiej. Od 1970 do 1973 roku zastąpiły je mozaiki Stanisława Jakubczyka. W 2023 roku do domu zakonnego obok kościoła przeniesiono z Tuchowa Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów.
Ciekawostka
Ołtarze w transepcie nie są dziełem Sas-Zubrzyckiego. To wyroby produkowane seryjnie w warsztatach bawarskich i austriackich.