Kościół Wszystkich Świętych w Krakowie
Krakowskie Kościoły
Kościół rzymskokatolicki w dzielnicy Stare Miasto. Datowanie według OpenStreetMap: XIII wiek.
Historia
Na placu Wszystkich Świętych nie ma już dawnego kościoła, od którego plac wziął nazwę. Najpierw romański, potem gotycki kościół parafialny wzniesiono tu w pierwszej połowie XIII wieku. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z Żywota większego św. Stanisława z około 1257 roku. Opowiada o opętanym młodzieńcu, którego przywiązano przed kościołem i który został tam cudownie uzdrowiony przez świętego. Według przekazu z XIV wieku fundatorem był rycerz Jakub Bobola herbu Leliwa. W 1305 roku świątynię uszkodził pożar; zapewne po nim kościół zyskał gotycki kształt kamienno-ceglanej, dwunawowej hali z wielobocznie zamkniętym prezbiterium. W 1591 roku dobudowano do prezbiterium pięciokondygnacyjną wieżę.
W 1490 roku kościół podniesiono do rangi kolegiaty. Przy kościele działała szkoła parafialna, a tumult tutejszych uczniów z 1549 roku objął wszystkie szkoły parafialne w mieście i skończył się opuszczeniem Krakowa przez młodzież szkolną. W 1607 i 1612 roku biskup Piotr Tylicki zorganizował w tej świątyni dwa synody diecezjalne. Do jednego z ołtarzy sprowadzono w 1646 roku z Węgier obraz Madonny, który słynął łaskami. W 1763 roku wnętrze pokryto polichromią Walentego Janowskiego, a w ołtarzu głównym umieszczono obraz Wszystkich Świętych pędzla Łukasza Orłowskiego.
Na początku XIX wieku kościół zaczął niszczeć. Około 1820 roku nabożeństwa przeniesiono do sąsiedniego kościoła św. Franciszka, a około 1832 roku do kościoła św. Piotra i Pawła. Budynek rozebrano w latach 1835-1838, wieżę w 1842 roku. Na jego miejscu powstał skwer z pomnikiem Mikołaja Zyblikiewicza.
Ciekawostka
Wyposażenie zburzonego kościoła rozeszło się po wielu świątyniach: chrzcielnica z 1528 roku i obraz z ołtarza głównego trafiły do kościoła św. Piotra i Pawła, gdzie działa do dziś przeniesiona stąd parafia, ołtarze do Pleszowa i Jaworzna, barokowy portal do Czernichowa, a organy do Wadowic.